Remont Globiki - część 3.

 Po remoncie głowicy aparatu przyszedł czas na statyw. I tu niestety nie było zbyt dobrze. Niewłaściwe przechowywanie spowodowało częściowe rozklejenia struktury. Miałem do wyboru całkowite rozklejenie statywu, co mogło się skończyć zniszczeniem elementów, lub pokleić te fragmenty, które się rozeszły. Druga opcja jest bardziej kłopotliwa i pracochłonna (nie wystarczy zalać klejem, trzeba wkleić wąskie kliny), lecz jednocześnie bezpieczniejsza. 

Klin wklejony w miejscu rozejścia się elementów statywu

Ciąg dalszy remontu Globiki - część 2.

 Dalszy ciąg remontu Globiki. Po rozmontowaniu głowicy aparatu i wyremontowaniu migawki i ścianki tylnej na format 6x9, przyszedł czas na resztę. Właściwie głowica aparatu jest w niezłym stanie, wystarczyło tylko wyczyścić prowadnice i odkurzyć miech. Miech w świetnym stanie, bez zagnieceń i przetarć, czego się najbardziej obawiałem. Druga tylna ścianka, z matówką 13x18 cm właściwie nie wymagała żadnych napraw, wystarczyło ją wyczyścić.

Głowica aparatu

Zodiak - rybie oko do średniego formatu

Kupiłem Zodiaka - 8, a tak właściwie to dwa Zodiaki różniące się mocowaniem (po prostu nie mogłem się oprzeć). Zodiak - 8 to rybie oko dla średniego formatu. Jeden posiada mocowanie dostosowane do Kieva 88, drugi do Pentacona Six oraz innych aparatów z takim bagnetem. Oba dostałem z futerałami i kompletem filtrów. Są w dobrym stanie. Żona podeszła do tego zakupu ze zrozumieniem (cytuję: "Co sobie będziesz żałował - stać cię"), za co jestem jej bardzo wdzięczny. Nie było już wyjścia - odpalam średni format. Na szczęście wyleczyłem już wszystkie kontuzje i mogę dźwigać dość ciężki sprzęt.

Praktica DTL 3; nr seryjny: 018950

Praktica DTL 3 to jeden z modeli mechanicznych, produkowany w Dreźnie, przez kombinat Pentacon, w latach 1979-82. Aparat wyposażony jest w pomiar światła TTL ze wskaźnikiem diodowym. Oczywiście mechanizm jest identyczny z wszystkimi wersjami wywodzącymi się od Praktici L. Różnice są wyłącznie "kosmetyczne", czyli raster z klinem i wskaźnik światłomierza oraz okleiny. Oprócz standardowego obiektywu 1,8/50, używam również Flektogona 2,4/35 oraz MIR-a 3,5/20.

Remont Globiki - część 1.

Powoli zaczynam remont Globiki. Na pierwszy ogień poszła migawka. Migawka w aparacie jest typu harmonijkowego, czyli dwie harmonijkowe ćwierćsfery poruszane układem dźwigni. Z samym mechanizmem nie było problemu, wystarczyło jedynie wyczyścić stary smar i nasmarować od nowa. Gorzej przedstawiała się sytuacja z wężykiem spustowym, którego remont był sporym wyzwaniem. Był mocno pogięty, pozbawiony oplotu z tkaniny, natomiast sam mechanizm spustowy (przycisk, blokada oraz suwak ze sprężyną) mocno rozklekotany. Po rozmontowaniu okazało się, że nie jest tak źle jak się wydawało. Rdzeń z drutu 0,5 mm dał się wyprostować bez większych oporów, wymagało to jedynie dużo cierpliwości i czasu. Spiralny druciany pancerz po wymontowaniu okazał się prosty i pozbawiony zagnieceń i innych uszkodzeń. Pozostał tylko problem zabezpieczenia oraz oplotu. Mechanizm spustowy po rozmontowaniu, wymianie sprężyny i skasowaniu luzów okazał się w pełni sprawny.

Poniżej kilka zdjęć z prac remontowych.

Do usztywnienia spiralnego pancerza z drutu użyłem cienkiej koszulki termokurczliwej,
na którą nasunąłem oplot z tworzywa sztucznego kupiony w sklepie elektronicznym

Tester czasu pracy migawki (speed shutter meter)

Najczęstszym problemem w przypadku starych aparatów jest określenie jego stanu technicznego.  Oczywiście można na oko sprawdzić migawkę, ale czy czasy są prawidłowe, to już inna sprawa. W przypadku długich czasów (1s, 1/2s) nie ma z tym większego problemu, natomiast kłopoty zaczynają się przy czasach krótkich. Nie sposób precyzyjnie odróżnić 1/250s od 1/500s. Od jakiegoś czasu chodził za mną pomysł zrobienia przyrządu pomiarowego. Przeglądałem materiały na temat metod pomiarowych stosowanych w zakładach produkujących aparaty oraz w serwisach. W końcu wpadłem na pomysł, żeby zaprojektować układ elektroniczny, opierając się na mojej wiedzy z zakresu elektroniki. Ponieważ jest ona nieco przestarzała (z początku lat dziewięćdziesiątych), to układ jest zbudowany z wielu prostych elementów cyfrowych, wykonanych w technologii TTL.
  

 Schemat blokowy testera

Globica

Kupiłem Globicę. Właściwie nie do końca miałem zamiar ją kupić. Od dwóch miesięcy rozmawiałem o niej z jej poprzednim właścicielem. Za każdym razem zastanawiałem się po co mi ona, przecież mam Mentora Panoramę w idealnym stanie. Z drugiej strony kiedyś moim marzeniem było mieć coś w tym rodzaju. Około 1990 roku w pobliżu domu moich rodziców stał magazyn jakiejś firmy i w nim właśnie stała taka Globica. Była w stanie tragicznym, ale chciałem ją wtedy kupić i wyremontować. Niestety nie mogłem się dogadać. Nikt nie wiedział czy to jest na stanie, czy będzie komuś potrzebne, a niektórzy nie wiedzieli nawet, że istnieje taki magazyn (nie mówiąc już o zawartości). Z biegiem czasu magazyn znikł, a ja przestałem myśleć o tym aparacie. I tu nagle pojawiła się okazja. Tylko cały czas zastanawiałem się po co. Mam już jeden duży format, a żeby przywieźć Globicę musiałbym pożyczyć od siostry kombi (do mojego samochodu niestety nie wejdzie) i jechać do Przemyśla (około 90 kilometrów w jedną stronę). Zadzwoniłem do siostry i okazało się, że jest właśnie w Żurawicy, czyli kilka kilometrów od Przemyśla. Podjąłem decyzję. Pojechałem, kupiłem, zapakowałem siostrze do samochodu i mam. Po przewiezieniu do domu okazało się, że jest w lepszym stanie niż się spodziewałem. Obiektyw bez pleśni, miech bez przetarć, mechanika w zasadzie sprawna, tylko trzeba odczyścić, przesmarować i w kilku miejscach podmalować. Aparat wyposażony jest w obiektyw Carl Zeiss 210mm.

Aparat w całej okazałości